Definitivamente era certo era alto rubio e de ollos azuis.
Claro que iso era cando novo agora todo trocou i e de tipo tamaño ou complesion normal, creo que era unha percepcion que tiña. Anque os mais non o viran do mesmo xeito que mais tiña él sentiase asi.
Como o tempo o estraga todo e o converte en normal común pero non vulgar.
.
Suscribirse a:
Comentarios de la entrada (Atom)
1 comentario:
Por fin, teño que coñecelo, existe realmente alguén común?, normal?.
E incrible neste tempo, no que todo, incluso o día a día, ten que ser extraordinario.
O traballo ten que ser fantástico cun salario fantástico, si non é así non sirve. O piso ten que ter calefacción central, ventanas climalit, parquet de carballo, DVD, ordenador de última xeración, bañera con chorretes incorporados, xa por non falar da parella, que ten que ser alta, delgada con conversa, que quede ben e vaiamos sempre convinados.
Ninguén é xa normal, todo dios ten un master, un descapotable, e unha vida de conto de fadas.
Onde quedamos os normais, os que non nos escandalizados das vidas normales dos demáis, dos que sí nos escandalizados dos despilfarros e tontadas alleas.Dos que lles vale todo para ter de todo.
En fin non empeces a filosofar que se me vai a pinza.
Un bico meu.
Publicar un comentario